De quad-turbo W16-motor is verdwenen. Niet stilletjes met pensioen, maar gedood met een knal en een specifiek nummerplaatje: 99. De Bugatti Mistral. Het was de laatste auto die werd gebouwd met de enorme motor die begon met de Chiron uit 2005. Nu. Dat verhaal eindigt hier.
Bugatti draait hard. Het merk laat de Volkswagen Groep achter zich. De V16 Tourbillon komt eraan. Maar eerst moesten ze dit losse eindje afmaken. Deze roadster vertegenwoordigt het absolute plafond van open snelheid voor de W16-architectuur. Hij heeft de titel van de snelste productieauto zonder dak. Een stuk metaal van € 5 miljoen dat op het testterrein in Papenburg een snelheid van 452 km / u bereikte. Andy Wallace was degene die het daarheen duwde. Voor deze specifieke recordauto had hij geen veiligheidsrolkooi nodig, ook al zijn de exemplaren die aan de eigenaren worden geleverd straatlegale monsters.
Waarom de laatste W16 een unieke eigenaardigheid is
Kijk eens goed naar auto nummer 99. Bugatti noemt het ‘The Last Of Its Kind’. Dat is geen marketingpluis. Het is voorzien van een speciale Pearl en Sparkle-verflaag. Geen enkele andere Mistral krijgt deze tint. Binnenin koos de klant voor Magnolia-leer gecombineerd met Grey Carbon Matt-bekleding. Het is grimmig. Koud bijna. Op de hoofdsteunen staat de naam van Ettore Bugatti. Het is ook te zien op de aluminium dorpels en in de motorruimte. Persoonlijke accenten die geld schreeuwen.
Elk van deze 99 exemplaren legden 248,5 kilometer af op de testbaan. Dat is ongeveer 240 kilometer marteling voordat je zelfs maar de sleutels krijgt. Ze werden tot 186 km/u gereden. Nee wacht, dat was mph. 186 mijl per uur. Ze bereikten deze cijfers op een vliegveld in de buurt van Colmar, Frankrijk. Drie toegewijde testrijders voerden deze taak uit. Ze controleerden niet alleen de remmen. Ze zorgden ervoor dat de W16 perfect fluisterde, of op zijn minst zuiver schreeuwde, onder maximale stress.
Vraag je je af of het het waard is? Misschien niet voor de verkoopwaarde. Maar voor de bestuurder?
“Bugatti beweerde ooit dat het stopte met het najagen van records. Vervolgens brak de Mistral in november 2024 het wereldsnelheidsrecord voor open toppers.”
Het is tegenstrijdig. Wij houden van de tegenstelling. Het interieur van de motorkap draagt zelfs de handtekening van Ettore Bugatti zelf. Een leuke bijkomstigheid voor een machine die meer kost dan het bruto binnenlands product van een klein eilandland.
De overgang van Molsheim naar La Manufacture
Hier wordt het interessant voor liefhebbers die de tijdlijn bekijken. De Mistral was de laatste W16. Maar de Tourbillon is nog niet gebouwd. Bugatti heeft deze maand La Manufacture ingehuldigd. Deze nieuwe fabriek in Frankrijk kan jaarlijks 200 auto’s produceren.
Waarom deze stap?
Het verhaal van Veyron begon in Molsheim bij de Volkswagen Groep. Dat partnerschap duurde 28 jaar. Nu leidt Mate Rimac de show. De nieuwe fabriek bereidt zich voor op de volgende golf. De Tourbillon is met zijn 6,6-liter atmosferische V16 en elektrische hybrides de debutant. De productie is niet gestart. Er worden instrumenten ingesteld. Er zullen slechts 250 exemplaren gemaakt worden. Die schaarste is geen strategie. Het is een noodzaak gezien de complexiteit van de aandrijflijn.
Hoe zit het met degenen die de boot hebben gemist?
De W16 is dood. Voor de meesten. Bugatti biedt nog steeds het Programma Solitaire aan. Als u voldoende zakken heeft, kunt u een auto op maat laten maken op basis van de Chiron. Denk aan Pagani Zonda one-offs, maar dan in het blauw. Bugatti bouwt er slechts twee per jaar via dit kanaal. De Brouillard deed dit. Dat deed de FKP Hommage ook.
Is het beter dan een nieuwe Mistral? Bespreekbaar. Het voelt als een museumstuk dat van de lopende band rolt. Het W16-tijdperk is officieel voorbij. De Bolide, die krankzinnige versie voor alleen het circuit, dekte eind 2025 ook zijn productie af met een beperkte oplage. Alles keert terug naar dat ene motorplatform.
Het wachten is nu op de V16. Het klinkt anders. Minder mechanisch gezoem van vier turbo’s. Meer schreeuwende vrijheid bij hoge toerentallen. Maar tot dan?
We kijken alleen maar hoe de Mistral wegrijdt. Langzaam. Met van boven naar beneden. Naar een horizon die van Rimac is, niet van Volkswagen.
