Het terreinpad is rommelig. Het lijkt erop dat elke band beweert ergens heen te gaan, maar de meesten menen dat niet. Echte all-terrens moeten het echte vuil, de sneeuw en de lange reis naar huis overleven. Kumho liet de Road Venture AT52 in deze ring vallen. Het staat vierkant naast zware hitters. Denk aan BFGoodrich All-Terran T/A K01. Kijk naar de Yokohama A/T4 of Nitto’s G3. Hij komt zelfs in aanraking met lichtere opties zoals de BF Goodrich Trail Terrain. Concurrentie? Dik.
Maar kopers willen niet altijd een vrachtwagenband die hun tanden los trilt. Sommigen hebben gewoon de betrouwbaarheid van winkelcentrumparkeerplaatsen met sneeuwcapaciteit nodig. Ruimte voor een nieuwe stem? Zeker. Kumho bracht iets anders op tafel.
Verkeersmanieren eerst
Ik heb de AT52 zes maanden op mijn Ram uit 2021 gegooid. Ongeveer 6.000 mijl. Ik heb concurrenten gerund. De BFG- en Falken-sticks leven momenteel huurvrij in mijn hoofd. Dus ik kende de basislijn. Mijn truck staat op enorme 22-inch wielen met 285/45 rubber. Het is geen standaardset voor deze bandenklasse. Maar Ram-bezitters houden van grote velgen. Dus hier zijn we.
Ik beschouwde dit niet als een off-road proefrit. Ik behandelde het als het leven. Regen. Stoep. Slepen. Ik heb ze verwisseld van Goodyears, volledig gericht op de weg. Echte mensen besteden niet al hun tijd aan het kruipen van rotsen. Zij rijden. En dat is belangrijk.
Het verschil kwam hard aan. Onmiddellijk. De meeste all-terrens doden je stuurgevoel. Deze heeft het aangescherpt. Het gecentreerde gewicht voelde substantieel maar responsief. De vrachtwagen communiceerde daadwerkelijk. De achterkant gleed net genoeg om me te vertellen waar de griplijn was. Niet genoeg om in paniek te raken. Hij reed meer als een sportwagen dan als een pick-up. Wat raar voelt. Het werkt wel.
Comfort blies me weg. Geluidsniveaus? Vergelijkbaar met een snelwegradiaal. Geen brom. Geen gezoem. De rijkwaliteit werd geïsoleerd van de oneffenheden op de weg. Schokkende hits werden verzacht. Binnen 500 mijl verdween dat frisse bandengeluid volledig. Het reed gewoon. Rustig. Soepel. Alsof het niet eens een offroad-product was.
Achteraan slepen
Mijn vrachtwagen trekt raceauto’s. Zware aanhangwagens. Lange stukken snelweg in Californië. Dit is waar veel all-terrens falen. Ze trillen. Ze wiebelen. Onder belasting gedragen ze zich als ballonnen. Ik gooide een aanhanger van 5.500 pond achterop. Ik heb ermee gereden. Er gebeurde niets.
De AT52 behield zijn vorm. De besturing bleef scherp. Natuurlijk helpt de korte zijwand hier waarschijnlijk in vergelijking met grotere, lossere onderdelen. Ik heb meer dan 3.000 sleepkilometers geregistreerd zonder klachten. De rit bleef zacht. Het geluid bleef laag. Dragen? Nauwelijks merkbaar. In deze specifieke sleepcategorie versloeg hij het peloton. Zonder twijfel.
Kruipt hij over rotsen? Niet echt. Mijn opstelling is sowieso geen speciale installatie. Het is een forens die toevallig een 4×4 heeft. Voor licht grind en zand pakt de AT52 voldoende. Hij kan gemakkelijk milde paden aan. Maar laten we reëel zijn. Het is niet de BFG K02. De BFG verscheurt rotsen, maar hamert je met geluid en trillingen op de stoep. De AT52 zit dichter bij de Falken Wildpeak A/T3W. Het mist misschien een beetje pure rockgrip, maar de comfortbelasting is veel lager.
Waarom zou u uw dagelijkse vreugde opofferen voor de extreme capaciteiten die u één keer per jaar zult gebruiken? Dat is de vraag die Kumho stelt. En antwoorden.
“Het is niet de meest lastige optie, maar het geeft prioriteit aan wat de meesten daadwerkelijk gebruiken: de drive om te werken.”
Het brandstofverbruik kwam overeen met de snelwegband die ik had verwisseld. De rijkwaliteit is verbeterd. Het slepen bleef stevig. Het is verstandig. Saai, als je van gevaar houdt. Briljant, als je waarde hecht aan comfort. De meeste kopers willen hun gezond verstand intact houden. Deze band levert. Of dat genoeg is, hangt helemaal af van waar je weg eindigt.
