De Lancia Thesis blijft een van de meest verwarrende beslissingen in de autogeschiedenis.
Lancia heeft er enorme middelen in gestoken. Ze wilden een concurrent van de BMW 5 Serie en de Mercedes-Benz E-Klasse. Ze gaven het een op maat gemaakt chassis. Ze gebruikten ophangingstechnologie van de Maserati Quattroporte en Spyder. Ze hebben er zelfs radargestuurde cruisecontrol op geïnstalleerd voordat iemand anders in hun stal dat deed.
Het had moeten werken.
Dat gebeurde niet.
Er zijn minder dan 20.000 exemplaren gemaakt. Het werd slechts acht jaar verkocht. En als u in Groot-Brittannië bent? Je hebt er nooit één hoeven kopen. Het is een auto vol mysterie, vooral omdat het lijkt alsof hij is ontworpen door twee verschillende teams die elkaar haatten.
Hoe het Lancia Thesis-ontwerp kopers in verwarring bracht
Kijk naar de voorkant. Je ziet een chromen grille die lijkt op een middeleeuws schild. Het is vet. Gotisch.
Kijk nu naar de zijkant.
De neus is onderscheidend. De achterlichten gloeien met een doorschijnend, griezelig licht waardoor hij er anders uitziet dan elke andere executive sedan op de weg. Maar het midden? Het zijprofiel is saai. Het is saai. Het is een broodje waarvan het brood geweldig is, maar de vulling bestaat uit oudbakken toast.
Deze ontkoppeling komt voort uit de Dialogos-conceptauto die in 1998 werd getoond.
Uitgesproken als ‘tay-sis’ trouwens.
De Dialogos hadden schone flanken. Houten vloeren. Zelfmoord achterdeuren. Het beloofde iets verfrissends. Het voelde als kunst. Lancia had het lef voor een concept. Ze verloren het toen ze het productiemodel bouwden.
Ze ruilden subtiele rondingen in voor banaliteit. Ze behielden de rare uiteinden, maar plaatsten er een generieke carrosserie van een luxe auto op.
Waarom niet helemaal gaan? De verkoopcijfers van Lancia lagen al op spookniveau vergeleken met de Duitse rivalen. Ze hadden moedig kunnen zijn. In plaats daarvan hebben ze een auto gemaakt die half toegewijd aanvoelt.
Welke kenmerken maakten het Lancia Thesis-interieur bijzonder?
Hier is de draai. Binnen is het eigenlijk best goed.
Je krijgt niet de houten vloer van het concept. Dat zou onpraktisch zijn. Maar de hut is rijk.
- Crèmekleurige instrumenten.
- Reserve houten bekleding.
- Verwarmde en gekoelde massagestoelen. Voor en achter.
Het is het soort plek waar je wilt zitten. Het voelt speciaal. Het voelt als een Italiaanse loungestoel, opgerold in de vorm van een sedan.
Maar comfort is slechts de helft van het totaalbedrag voor een luxe auto. De andere helft is de rijkwaliteit.
Waarom voelde de Lancia Thesis goedkoop aan op slechte wegen?
Dit is de fatale fout.
De Thesis had last van een specifiek, vervelend trillingsprobleem. Het kon geen scherpe dwarsruggen aan.
Met name dilatatievoegen voor snelwegen.
Wanneer je op de autostrada een uitzettingsstrook raakt, moet de ophanging deze opvangen. In het proefschrift was dat niet het geval. De schok reisde door het chassis. In het dashboard. Je zou een zwak plastic kraken horen. Een trilling.
Het klonk als goedkoop plastic dat kapot ging.
Ik heb er een getest op de luchthaven van Turijn. Ik raakte binnen enkele minuten een strip. Het dashboard trilde. Het geluid van zwakheid vulde de cabine.
O, de teleurstelling.
Het was geen mechanisch defect. Het was geen veiligheidsprobleem. Het was een aura van goedkoopheid. Voor een auto die de Mercedes E-Klasse probeert te verslaan, is het horen van je dashboard over een verkeersdrempel een doodvonnis voor het prestige van het merk.
Is de Lancia Thesis tegenwoordig een zeldzame auto?
Ja. En vooral in Italië.
Omdat hij in Groot-Brittannië nooit verkocht is, zie je ze hier zelden. Zelfs in zijn geboorteland is het een geest. De meeste Lancia-loyalisten gaven de voorkeur aan de oudere, meer herkenbare vormen. De stelling was te vreemd om geaccepteerd te worden en te conservatief om geliefd te zijn.
Het had de technologie. Het had het interieur. Hij had het Maserati-DNA.
Maar het ontbrak aan vertrouwen. Zowel in zijn ontwerpkeuzes als in zijn vermogen om het weggeluid te dempen.
Misschien is het daarom mislukt. Of misschien is het gewoon het zoveelste slachtoffer van de poging om een Italiaanse ziel in een Duits vormgegeven doos te stoppen.
