De Lancia Thesis is niet zomaar een auto. Het is een spookverhaal.
Denk er eens over na. Lancia heeft meer tijd en geld in dit project gestoken dan vrijwel elk ander voertuig in zijn geschiedenis. Ze bouwden een op maat gemaakt chassis. Ze leenden ophangingstechnologie van de Maserati Granturismo, de Quattroporte en zelfs de Spyder. Hij beschikte zelfs over radargestuurde cruisecontrol, iets wat Lancia nog nooit eerder had gedaan.
Toch trokken ze na acht jaar de stekker eruit. Totale productie? Minder dan 20.000 eenheden. Het is nooit in Groot-Brittannië verkocht. Ook in Italië zie je er niet vaak één.
Waarom?
Laten we eens kijken naar waarom de Lancia Thesis faalde ondanks zijn premium ambities.
De designparadox: gotische flair versus uitvoerende flauwheid
Vooraan is het dramatisch. De chromen grille ziet eruit als een middeleeuws schild. Aan de achterkant wierpen die gotische achterlichten een doorschijnende, griezelige gloed. Op de weg ziet het er niet anders uit.
Van de zijkant? Het valt uit elkaar.
De Thesis is een auto die bestaat uit twee afzonderlijke helften met een pijnlijk saai midden. De kenmerkende neus en de vreemde staart bedekken wat misschien wel het saaiste middengedeelte van elke executive sedan is. Dat is jammer. Omdat de inspiratie zo goed was.
Het ontwerp kwam voort uit het “Dialogos” -concept uit 1998. Die auto had schone flanken, een houten vloer en zelfmoorddeuren. Het beloofde iets nieuws. In plaats daarvan verloor Lancia zijn lef. Het productiemodel ruilde die subtiele rondingen in voor banaliteit.
Ze hadden verder moeten gaan.
Binnen: waar het proefschrift daadwerkelijk schitterde
Gezien het feit dat Lancia geen eenheden tegen de BMW 5 Serie of de Mercedes E-Klasse kon verplaatsen, hadden ze de auto misschien ook van binnen raar moeten maken.
In plaats daarvan maakten ze het comfortabel.
Het interieur voelt bijzonder. Ze hebben de onpraktische houten vloer van het concept achterwege gelaten, maar de sfeer behouden. Je hebt spaarzaam gebruikte houten afwerkingen, crèmekleurige instrumenten en rijkelijk gestoffeerde stoelen. Wil je warmte? Koeling? Massagefunctie? De Thesis bood verwarmde en gekoelde massagestoelen voor zowel voor- als achterpassagiers.
Het is een hut waar je echt in wilt zitten.
De fatale fout: waarom de opschorting het niet kon redden
Dus waarom mislukte het als de binnenkant geweldig was?
Ik heb jaren gewacht om er een te rijden. Toen ik na de lancering in 2001 eindelijk achter het stuur kroop – of beter gezegd, op de passagiersstoel ging zitten – had ik een specifieke vraag.
Lijdt deze aan de ziekte van de Fiat Groep?
Jij kent die ene. Bijna elk Fiat Auto-product uit die tijd kon niet overweg met scherpe dwarsruggen, zoals uitzettingsvoegen op snelwegen. Als je er één raakt, hoor je een krakend, plastic-huiverend geluid door het dashboard.
Ik hoopte dat de Thesis, met zijn door Maserati geleende ophanging, anders zou zijn.
Dat was het niet.
Ik was op de luchthaven van Turijn. We kwamen op een uitbreidingsstrook van de autostrada. Binnen enkele seconden hoorde ik het. De zwakke plastic barst. Het dashboard trilde. De ophanging kon de beving niet onderdrukken.
Het aura van zwakheid kwam hard aan.
Was de Lancia Thesis vandaag de moeite waard om te kopen?
Het is een rare voetnoot in de autogeschiedenis.
Het had de technologie. Het had het geld. Het had de stijl – tenminste aan de uiteinden. Maar het kon zijn platformoorsprong niet verbergen. De problemen met de bouwkwaliteit waar goedkopere Fiat-modellen last van hadden, lekten naar het vlaggenschip.
Wat je doet afvragen.
Als Lancia zich had uitgesproken voor de raarheid van het Dialogos-concept, zouden we er dan anders over praten? Of was de Thesis gewoon te weinig, te laat, voor een merk dat al de weg kwijt was?
Het dashboard rammelt nog steeds. Het mysterie blijft.
