W 1991 roku świat motoryzacyjny był zszokowany pozornie niczym niezwykłym sedanem, który mógł prześcignąć nawet Ferrari. Lotus Carlton, powstały w wyniku współpracy General Motors i Lotus, był nie tylko szybki — na nowo zdefiniował możliwości czterodrzwiowego samochodu produkcyjnego. Nie chodziło tylko o prędkość; był to wyraz umiejętności inżynieryjnych i odważny ruch na rynku samochodów wyczynowych.
Narodziny potwora
Lotus Carlton zaczynał jako Opel Omega (lub Vauxhall Carlton w Wielkiej Brytanii). GM, chcąc pozbyć się nijakiej reputacji swoich europejskich marek, zwrócił się do Lotusa z prośbą o przekształcenie zwykłego sedana w coś niezwykłego. W rezultacie powstał samochód bezkompromisowy, stworzony dla entuzjastów, którzy chcieli praktycznego supersamochodu. Produkcja została celowo ograniczona do zaledwie około 1100 sztuk w ciągu 36 miesięcy, każda z tabliczką z numerem. Samochód nigdy nie trafił na rynek amerykański, nie z powodu przeszkód regulacyjnych, ale dlatego, że GM nie chciał krajowej konkurencji.
Inżynieria niemożliwego
Sercem Lotusa Carltona był mocno zmodyfikowany, 3,6-litrowy, rzędowy silnik z podwójnym turbodoładowaniem. Silnik wytwarzał moc 372 KM i zawrotny moment obrotowy 568 Nm. Moc ta została połączona z sześciobiegową skrzynią biegów ZF – tą samą, którą zastosowano w Corvetcie ZR-1 – która była w stanie wytrzymać ogromną moc. Przyspieszenie do 96 km/h zajmowało 5,2 sekundy, 160 km/h – 11,5 sekundy, a ćwierć mili pokonywano w zaledwie 13,6 sekundy przy prędkości 175 km/h, co czyniło go szybszym niż Acura NSX. Maksymalna prędkość wynosiła 281 km/h i była to liczba tak przerażająca, że Vauxhall usunął ją ze swoich materiałów marketingowych i zaoferował klientom kursy jazdy ekstremalnej.
Podwozie i prowadzenie
Lotus Carlton nie polegał wyłącznie na czystej mocy. Inżynierowie Lotus gruntownie przeprojektowali podwozie, korzystając z komponentów pochodzących z całego świata. Tylna oś pochodziła z Holden w Australii, a geometrię zawieszenia zmieniono, aby poprawić prowadzenie. Ogromne hamulce AP Competition i lepkie opony Goodyear Eagle ZR zapewniały siłę hamowania dostosowaną do przyspieszenia. Pomimo zwiększonej masy (1655 kg, o 204 kg więcej niż podstawowa Omega) samochód był zaskakująco cywilizowany i stabilny na drodze. Podwozie zostało przystosowane do progresywnego driftu, co ułatwia kontrolę na granicy.
Dziedzictwo szybkości
Lotus Carlton nie był tylko szybkim samochodem; był symbolem tego, co można osiągnąć, gdy pomysłowość inżynieryjna spotyka się z ambicjami korporacji. Połączenie surowej mocy i wyrafinowanego prowadzenia sprawiło, że był wyjątkowy w swoich czasach. Choć nie był tak efektowny jak niektórzy z jego konkurentów, jego osiągi mówiły same za siebie.
Lotus Carlton udowodnił, że z pozoru zwyczajnego sedana można przekształcić w samochód światowej klasy, zostawiając w tyle supersamochody. Pozostaje świadectwem siły skoncentrowanej inżynierii i przypomnieniem, że prędkość czasami pojawia się w nieoczekiwanych pakietach.
