Ferrari heeft zojuist de HC25 laten zien. Eenmalig. Voor de weinige gelukkigen die er toe doen. En misschien voor degenen onder ons die goed kijken. Het zou eigenlijk een aanwijzing kunnen zijn voor wat er daarna komt voor de bemanning met middenmotor.
Gebaseerd op een F8 Spider. Ontworpen door baas Flavio Manzoni. Ze noemen het ‘gedurfd, toekomstgericht’.
Hier is het probleem. Het zit precies tussen twee tijdperken in. De F8 was de laatste midden-V8 zonder hybride hulp. Schoon. Zuiver. Toen kwamen de F80 en de 12Cilindри.
Deze auto? Het is de brug.
“overbrugt de kloof tussen de F8 en zijn nieuwste vlaggenschepen”
Kijk ernaar. Geometrische vormen overal. Glanzend zwarte contrasten. Over het middengedeelte loopt een band. Pronkt met de motor. Geeft een gevoel van momentum. Als een pijl die naar de heupen wijst. Zelfs de deurgrepen zijn van gefreesd aluminium. Scherp.
Dan de ogen. Nieuwe technologie betekent dunnere lenzen. Maar het zijn de DRL’s die steken. Hoektand-achtig. Eerste Ferrari die dit trekt. Agressief. Is dat een bedreiging?
Binnen wordt het ingetogener. Grijs textiel doet het meeste werk. Gele stiksels doorbreken de rust. Grafisch ook. Een beetje pop in een zee van mat.
Dit weekend kun je het zien. Circuit van Amerika. Texas.
Racedagen zijn altijd een puinhoop van uitlaatrook en geld. Deze auto staat daar, stil, wachtend om te bewijzen dat de ontwerptaal niet alleen maar evolueert.
Het is aan het verscherpen.
