De relatie van Gary Jarman met zijn Toyota Supra uit 1995 is meer dan alleen eigendom; het is een decennialange toewijding aan het behoud van de autogeschiedenis. In tegenstelling tot veel liefhebbers die op jacht zijn naar aanpassingen en upgrades, heeft Jarman zijn Britse Mk4 Supra nauwgezet onderhouden, zelfs na 260.000 kilometer op de teller. Zijn verhaal belicht een groeiende trend onder verzamelaars: een voorkeur voor originaliteit boven prestatieverbeteringen.
De Mk4 versus de Mk5: een kwestie van identiteit
Jarman bezat eerder een nieuwere Mk5 Supra (de moderne versie die samen met BMW werd ontwikkeld). Hoewel hij de prestaties ervan erkende, ontdekte hij dat het het karakter van het origineel ontbeerde. “De Mk5 was snel en handelde goed, maar voelde gewoon als een Duitse auto”, legt hij uit. “De Mk4 is een grote Japanse GT.” Dit sentiment weerspiegelt een veelgehoorde kritiek op de Mk5: dat deze de eigen identiteit van Toyota opofferde voor de BMW-techniek. Vooral het interieur wekte Jarmans woede; Hoewel functioneel, voelde het als een BMW-cabine die in een Toyota-omhulsel was getransplanteerd.
Een familiegeschiedenis: meer dan alleen een auto
De Supra kwam in 1996 in het leven van Jarman en werd tweedehands gekocht met slechts 9.000 mijlen voor £ 39.000 (ongeveer £ 4.000 onder de oorspronkelijke verkoopprijs). Het werd al snel geïntegreerd in zijn gezinsleven, waarbij hij zijn jonge dochter vervoerde en het dagelijkse woon-werkverkeer naar Londen afhandelde. Ondanks de kilometerstand behoudt de motor zijn fabrieksvermogen van 321 pk (Europese specificatie) – een bewijs van de techniek van Toyota en het zorgvuldige onderhoud van Jarman.
Dit gaat niet alleen om prestaties; het gaat over een auto die verweven is met het weefsel van een leven. De Supra werd niet alleen gereden maar leefde mee. Dit soort lange levensduur en emotionele gehechtheid zijn zeldzaam in het moderne autobezit.
Zeldzaamheid en obsessieve details
De Mk4 Supra op de Britse markt is opmerkelijk zeldzaam: er werden officieel slechts 600 exemplaren verkocht voordat de productie in 1996 eindigde. Jarmans toewijding om zijn auto origineel te houden reikt tot absurde lengtes. Toen de digitale klok het begaf, was hij maandenlang bezig met het opsporen van de juiste vervanging volgens Europese specificaties (met temperatuurweergave) op eBay voor £300, in plaats van de goedkopere, direct verkrijgbare Japanse versie te gebruiken.
Zelfs zijn bandenkeuze wordt nauwgezet overwogen: hij gebruikt momenteel Toyos om aan de APK te voldoen, maar is van plan terug te schakelen naar de originele Michelin-specificaties zodra deze gereviseerd zijn. Dit niveau van toewijding is wat Jarmans Supra onderscheidt van de talloze gemodificeerde grijze importexemplaren die de markt overspoelen.
De blijvende aantrekkingskracht van originaliteit
Het verhaal van Jarman is niet uniek; veel verzamelaars geven nu voorrang aan fabriekscorrecte restauraties en conservering boven aftermarket-upgrades. Deze trend wordt veroorzaakt door verschillende factoren: de stijgende waarde van klassieke auto’s, een verlangen naar authenticiteit en een afwijzing van het wegwerpkarakter van moderne auto’s. Het feit dat een 28 jaar oude Supra nog steeds kan voldoen aan de oorspronkelijke prestatiespecificaties spreekt boekdelen over de bouwkwaliteit van Toyota.
Uiteindelijk vertegenwoordigt Jarman’s Supra meer dan alleen een goed onderhouden voertuig; het is een rollende tijdcapsule, een symbool van een ander tijdperk in auto-ontwerp en -techniek.
